سلام
دیروز به جایی رفتم که همیشه فکر میکردم یه جور دیگه میرم
دیروز یه چیزایی فهمیدم که فکر میکردم اگه احساس میکنی مشکلی هست بهم میگی تا یا توضیح بدم یا اگه رفتارم اشتباهه اصلا حش کنم
همیشه شنیده بودی که میگفتم "شاید فکر من اشتباهه"
اما هیچ وقت این فکر رو نگفتم
من فکر میکردم وقتی کسی رو دوست دارم و بهش علاقه دارم قسمتی از وجود خودم میشه
من هیچ وقت با خودم دعوا نمی کنم
سر خودم داد نمی زنم
با خودم قهر نمی کنم
....
من هم شخصیت دارم و حرفهای توهین آمیز بهم بر می خوره
هیچ وقت هم از کسی که به من توهین میکنه نمیگذرم
اما طرفم فرق میکنه کی باشه
من فکر میکنم زندگی با کسی که دوسش داری و حفظ آرامش در زندگی از داد زدن مهمتره
وقتی میشه با آرامش و بدون تشنج مشکلی رو حل کرد چرا باید زندگی رو تلخ کرد
مرد بودن و جذبه داشتن و مدیریت به داد زدن و قهر کردن و بر هم زدن آرامش نیست
اگه مردی و مردونگی به این چیزاست منم بلدم اگه بهم فرصت بدی نشون می دم که بلدم
میتونم ثابت کنم که مدیریت داشتم
به گذشته برگرد و فکر کن یادت نمیاد
خیلی وقتها که لازم بوده جدی بودم عصبانی بودم ناراحت بودم
اما فقط به اندازه ای که متوجه منظورم بشی نه اینکه ازم بترسی
موقع درس خوندنت موقع رفتارهای اشتباهت
اما مرد باید توی زندگی جلوی دیگران بایسته و از زندگیش محافظت کنه نه این که آرامش زندگی رو به هم بزنه
مردونگی باید بیرون خونه ثابت بشه
بیرون از خونه و تو محیط کار هیچ کس جرات نمیکه با من حتی شوخی کنه
آدمهای ضعیف و کسایی که توی بچگی موندن سر خانوادشون داد میزنند و همیشه دلهاشون رو میلرزونند
من شخصیت دارم و همیشه توضیح می خوام و همه چیز بهم بر میخوره
اما فکر میکردم میشه توی آرامش همه چیز رو حل کرد
میتونم در مورد همه اون چیزایی که توی ذهنت وجو داره توضیح بدم
اما اول باید بپرسیشون
بهم اعتماد کن
اگه فکر میکنی من اشتباه کردم عوض میشم ...
